Kwalitijdje: Korte waargebeurde verhaaltjes uit het dagelijkse leven geschreven door onze collega Fred Vahlkamp. Je kunt deze vertellingen met een beetje fantasie vertalen naar onderwerpen als documentmanagement, kwaliteitsmanagement en procesmanagement. Veel leesplezier.
“Wat betekent BDD?”, vol trots kijk ik van mijn zelfgebouwde kar naar meneer Van der Plas, die ver boven mij uittorent.
Mijn zeepkistkar bestaat uit vier lange planken die op twee assen rusten. Die assen heb ik van een oude kinderwagen gesloopt. De voorwielen kan ik sturen met een stuk henneptouw. Mijn kar komt het meest tot zijn recht op het glooiende terrein pal achter onze tuin in de Paul Krugerstraat in Vlissingen. Helling af richting sloot, met als beangstigend vangnet een rij rozenstruiken waarvan de doorns nog niet weg veredeld zijn.
“Bescherm De Dieren”, antwoord ik met trots. Het is de naam van mijn club, die ik heb opgericht, en ik ben er lid van. Evenals mijn buurmeisje Marjon. Of zij ook wist dat ze lid was van mijn club weet ik niet. Doet er ook niet zo toe. Zij was lid, dat zat in mijn karakter.
Club BDD stond voor de nobele taak om de dieren te beschermen. Kuifeenden die door de vrieskou te weinig voedsel konden vinden. Ongeboren vlinders waarvan de pop op de grond belandde door het knakken van de takken waaraan zij zich veilig waanden. Salamanders op zoek naar water in drooggevallen sloten. Helden waren we.
“En dat doe je op die plank?”
Van mijn stuk gebracht kijk ik van meneer Van der Plas naar mijn kar en weer naar meneer Van der Plas. Wat net nog de stoere bolderwagen was waarmee ik in de oneindige ruimte van de wereld om mij heen reisde, was nu verworden tot ruw vurenhout op wielen met veel te witte, luchtloze banden. De letters BDD slordig zwart en minder fier.
Zonder iets te zeggen rol ik met rode wangen mijn kar richting de helling. Voor de rozen stuur ik scherp, dat kan ik goed, en mijn wereld wordt als vanzelf weer oneindig groot.
Moraal van dit verhaal:
Met leven in mijn eigen fantasie maakte ik de wereld toch een stukje mooier. Nu moet ik alleen nog leren mij niet van mijn stuk te laten brengen door de realiteit van iedere dag. En ruim vijftig jaar later lukt dat best af en toe.
