Kwalitijdje: Korte waargebeurde verhaaltjes uit het dagelijkse leven geschreven door onze collega Fred Vahlkamp. Je kunt deze vertellingen met een beetje fantasie vertalen naar onderwerpen als documentmanagement, kwaliteitsmanagement en procesmanagement. Veel leesplezier.
Grote hoeveelheid komma’s
Vandaag heb ik ervoor gekozen iets te doen wat hier heel normaal is, maar voor mij niet gebruikelijk. Er zijn nog twee stoelen vrij op het terras. Die staan aan een tafeltje waar een mevrouw alleen zit die druk in gesprek is met een man aan de tafel naast haar. Ze knikt dat het ok is en we nemen op gepaste afstand plaats. Wij hebben net geproost op opnieuw een mooie dag, als de man na een minuut of tien vertrekt. Wij zwaaien – we kennen hem – zij zwaait. De vrouw richt zich direct tot ons en start uit het niets een gesprek. Ineens is daar een beschouwing over voetbal en haar jeugd met vier broers ergens in Zuid-Amerika. Ze blijft praten en haar verhaal heeft een enorme hoeveelheid komma’s, en komma’s maken uitweiden en afwijken mogelijk. Zo reizen we, zonder dat we een kaartje hebben gekocht, door haar leven en de wereld.
Haar behoefte om verhaal te doen bonkt op mijn deur van beleefd blijven en respect voor een ander tonen. Op zoek naar de sleutel dus, want hoe blijf je beleefd en respectvol en stopt toch het gebonk? Eerst sluit ik mij gewoon wat af van het gesprek, maar dat voelt niet goed en voldoet zeker niet aan beleefdheid en respect voor beide personen die bij mij aan tafel zitten. Het geeft mij wel de ruimte om na te denken.
Een vol hoofd
Inmiddels is de mevrouw overgeschakeld op een taal die ik niet versta. Nadat ze daar na enige tijd op gewezen wordt, start ze in het Engels: “I was explaining to your wife…” De deur schiet open! Dit kan ik niet meer aan; nog een keer het hele verhaal en nu versta ik het wel. Dan doe ik iets wat ik normaal gesproken nooit zou doen. Ik kijk haar aan en vertel haar naar waarheid dat mijn hoofd vol zit. Dat dit niets met haar te maken heeft, maar dat er gewoon even niets meer bij kan. En dat ik graag in rust even met z’n tweeën wil zijn. “Neem het niet persoonlijk, want dat is niet terecht, maar wij gaan even aan een tafeltje verderop zitten, wat inmiddels is vrijgekomen.” “Oh, ok no problem.
Verhalen uit Nederland
We staan op en doen wat we gezegd hebben. Het voelt heel goed en heel slecht. Dit doe ik niet graag, maar het was nodig. Mijn hoofd zit vol met verhalen die ik uit Nederland heb meegenomen en die allemaal een plekje en een vervolg moeten krijgen. Deze kon er niet meer bij.
De mevrouw heeft nog een biertje besteld en bleef verder in rust zitten. Ze heeft geen idee met wie ze aan tafel heeft gezeten; geen vraag gesteld, niets. Apart? Ja, maar blijkbaar was dat wat zij vanavond nodig had. Alleen kon ik er even niet voor haar zijn.
Zangcicade
Nadenkend over wat er gepasseerd is en de dubbele gevoelens die dit met zich meebrengt, kwam ik bij mijn Zangcicade. Zangcicade? In het kort: een best groot insect dat heel veel geluid produceert. Die zat vanochtend heel goed verstopt op zo’n twee meter afstand van mij in een struik. Zangcicades zijn een overtreffende trap van krekels als het om geluid gaat. Snerpend hard en zonder pauze kwam de zang mijn kant op. Wat een geluid. Ik loop richting die plant om de kabaalmaker te zoeken. En wat denk je, als je er dichtbij gaat zitten, houdt hij zijn mond. We zijn inmiddels dikke vrienden. Hij gaat morgen mee naar het terras.
Moraal
Als je samen wil bewegen, heeft het individu ruimte nodig. Dat besef is voor mij van groot belang. Als je samenwerkt met collega’s, is het van belang dat eenieder kan bewegen in de ruimte die op dat moment nodig is. En soms heeft dat als gevolg dat je daarbij grenzen moet aangeven. Als de veiligheid binnen de organisatie er is om te zeggen dat je grens bereikt is, en tegelijkertijd is je collega in staat om ruimte te bieden die je nodig hebt, dan is dat een goede basis voor een waardevolle samenwerking.
